Józef Wilkoń [arka]. Z Józefem Wilkoniem rozmawia Janusz Górski

czy­sty warsz­tat | 2017

W ostat­niej czę­ści try­lo­gii zna­la­zły się re­pro­duk­cje po­nad dwu­stu ilu­stra­cji i rzeźb Jó­ze­fa Wil­ko­nia, któ­rych bo­ha­te­ra­mi są zwie­rzę­ta, oraz ko­men­ta­rze ar­ty­sty do jego twór­czo­ści z ostat­nich trzech dzie­się­cio­le­ci. Wil­ko­nio­we por­tre­ty zwie­rząt prze­ni­ka czu­łość – po­cząw­szy od nie­wiel­kich szki­ców po rzeź­by pa­sa­że­rów mo­nu­men­tal­nej Arki. Wie­le jego ksią­żek po­wsta­ło ze zwy­czaj­nej ludz­kiej chę­ci, aby po­móc zwie­rzę­tom – w cza­sach, kie­dy za od­strze­lo­ne­go wil­ka pła­co­no na­gro­dę, a dzie­ci nim stra­szo­no, wy­my­ślił i zi­lu­stro­wał hi­sto­rię o do­brym wil­ku. Więk­szość prac za­pre­zen­to­wa­nych w al­bu­mie po­cho­dzi z ar­chi­wum twór­cy i nie było ni­gdy re­pro­du­ko­wa­nych. Ilu­stra­cjom to­wa­rzy­szą za­pi­sy roz­mów Ja­nu­sza Gór­skie­go z Jó­ze­fem Wil­ko­niem. Ar­ty­sta dzie­li się swo­imi prze­my­śle­nia­mi na te­mat ilu­stra­cji, rzeź­by, ulu­bio­nych tech­nik, za­uro­czeń i od­kryć ar­ty­stycz­nych, ale te­ma­tem re­flek­sji jest rów­nież jego dłu­gie i barw­ne życie.